Lida Hoebeke

Wie ben jij? 
Mijn naam is Lida Hoebeke, ik ben 56 jaar en ik woon samen met mijn zoons Nick (19) en Owen (17) en hond Noa (8 jaar volgens haar Spaanse paspoort) in de Rotterdamse wijk Bergpolder. Twee jaar geleden zijn wij naar Rotterdam verhuisd omdat we het dorpse leven eigenlijk wel een beetje zat waren. In het dagelijkse leven ben ik journalist/redacteur, dus ik spreek met allerlei mensen over allerlei onderwerpen en vervolgens schrijf ik hun verhaal dat te lezen is in magazines, op websites en in boeken. Zo kwam ik ook in contact met Studio de Bakkerij. In 2014 maakten mijn collega en ik een boek over tramlijn 4 en daarvoor interviewde ik Maarten. Toen het boek eenmaal was verschenen, mochten wij ons verhaal vertellen bij Oma Greet op de bank. Daarna ben ik Studio de Bakkerij natuurlijk blijven volgen op Facebook.

Hoe lang werk je als medewerker bij de Bakkerij en wat is je functie?
Ik werk sinds september 2017 in de Bakkerij. Ik sta achter de bar of ik doe de kaartverkoop.

Wat is je favoriete programmering?
Oma Greet! Omdat de voorstelling altijd vol verrassingen zit en afwisselend is met vaak een lach en een traan. En het publiek is altijd gezellig, omdat het op een vrijdagavond is, blijven ze vaak nog wat drinken na de voorstelling. 

Wat maakt voor jou Studio de Bakkerij de plek om te werken als vrijwilliger?
De Bakkerij is een kleinschalige culturele plek met een warme uitstraling en een gevarieerde programmering. Ik heb me als vrijwilliger aangemeld omdat ik graag iets voor de buurt wil doen, maar dan wel op een plek die mij aanspreekt, maar waar ik ook allerlei verschillende mensen leer kennen. Bij De Bakkerij ontmoet je niet alleen mede-vrijwilligers, maar ook programmamakers en publiek.

Welke toegevoegde waarde heeft Studio de Bakkerij volgens jou voor de wijk? 
De Bakkerij is een ontmoetingsplek, niet alleen voor mensen uit de wijk, maar ook ver daarbuiten. Bij De Bakkerij kunnen mensen, ook die met een kleine beurs, een leuke avond uit beleven. En er is voor elke leeftijdscategorie wel wat te beleven...